1.Bize biraz kendinizden bahseder misiniz?

 Kendimi anlatmada işe yarayacağını düşündüğüm 3 tane anahtar kelimem var. Onları sıralayarak başlayayım: "makul","merak" ve "mizah". 

Öncelikle "makul" bir insanım ben :) yani rasyonel manasında söylüyorum bunu. Akılcılık, ya da rasyonellik dendiğinde aklınıza hemen "sıkıcı" bir portmanto (Ben portmantoları nedense çok ciddi ve otoriter bulurum. Her şeyi koyacak çekmeceleri, askıları, gözleri vardır. Sanki sana sürekli "şuraya koy" "buraya getir" diye emir verirler) ciddiyeti gelmesin. Akıl her türlü tuhaflığın, hınzırlığın, keyfin, maceranın  hizmetine girmeyi seve seve kabul eder. Yani illa ötekilerin "ciddi" bulduğu işleri yapmak zorunda değilsinizdir onunla. İşte ben de aklı "merak" ve "mizah" ile inceltip tadını çıkarmaya çalışıyorum.   

"Yine uykusuz yine dalgın yine agresif bir adam oldum..

yine mutsuzluk denen lanetli ejderha taktı pençesini sertce sağ yanıma..

Sol yanım zaten kan revan..

Kedileri sevmiyorum artık yada cama vuran yagmurun sesini
Korkuyorum rüzgarın pencere arasından gelmesinden ve karanlıktan da

Ne bu beni boyle yapan acaba cezamı??

“Lütfen biraz doğru oturur musunuz” dedi moderatör, “İki dakika sonra canlı yayına gireceğiz.”

“Nasıl doğru oturayım” diye sordu program konuğu, “Hazır ola geçeyim mi?”

“Hayır, öyle söylemek istemedim. Koltuğa öyle yayılmasanız…”

“Müthiş rahat bu koltuk. Kahvenin sandalyelerine hiç benzemiyor. Üstelik burası oldukça sıcak, adamın uykusu geliyor hemen.”

“Öyle de, seyircilerimiz…Pardon, reji arıyor. Evet, tamam, hazırız, başlayabiliriz.”

Moderatör içinden beşe kadar ağır ağır saydı, programın jeneriği göründü ekranda, moderatör iki kez yutkundu, “Sayın seyirciler” diye başladı konuşmaya.

Ben, küçükken daha çok kelebek görürdüm.

Ben, küçükken kelebek yakalamak için arkalarından koşardım.

Ben, küçükken sarı, kırmızı, yeşil kelebekler vardı.