“...Ve sonsuza dek mutlu yaşadılar”

“Saçmalık!” diyerek kitabı sertçe masaya bıraktı. “Peri masallarının mutlu sonları içimi daraltıyor. Her masala sonunun mutlu biteceğini bilerek başlıyorsun. Bir süre sonra işler öyle karışıyor ki, ‘Tamam, artık kimsenin mutlu olması mümkün değil, her şey kördüğüm oldu’ deyiveriyorsun. Ama o da ne, kitabın bitmesine en fazla iki sayfa kala tüm dertler sabun köpüğü gibi dağılıveriyor ve kendini hastalıklı bir mutluluğun ortasında buluyorsun. Biraz neşelenmek için eline aldığın kitap sana umutsuzluktan başka bir şey vermiyor”

“Siz bu pis adamı tanımıyorsunuz. Milletvekili olacağım diyorsa olur o. Girmeyin iddiaya, yapar diyorum, yapar bu adam. Onu sadece bana soracaksınız. Neler etmedi o bizlere. Siz seçersiniz seçmezsiniz o başka hikaye. Ama bu adam yaparım diyorsa yapar, vesselam!

İlk okulda da öyleydi zaten. Bahçeye sıçarım diyor hemen sıçıyordu. Kaç defa kıçına biber sürdü öğretmenler bana mısın demedi. Tarih öğretmeni de bunun kıçını Osmanlı usulü kamçılattırdı, ııh! Ben istersem müdürün kapısının önüne de sıçarım dedi de kimse iddiaya giremedi.

Anılar size çok borcum var

Terketmeyin beni

Yatağımda yorganımda

Yaşanılan dört mevsimde

Yürüdüğüm yollarda

Size borcum var anılar

Martının kanadında

Yazdığım her satırda

Yerde, gökte, denizde

- İlahi Kader. Delisin valla. Hem de zır delisin.

Deliydi vallahi. Ama, o bildiğiniz delilerden değil. Kimbilir hangi aysız geceden çalınmış esmer teninde, teninden de esmer gözleri hiç görmediği denizlerden yakamozlar aşırmış gibiydi. Gözleri değil saçlarıydı maviye çalan. Uzundu önceleri ama kısalttı bir sabah, hergün örmek zor geldiğinden. Uykulu sabahlarda iki lokma yufka çiğnemek bile zul gelir çünkü Kader kıza. Şimdi ensesinden bir at kuyruğu yapıp, üstüne de entarisini geçirdimiydi, hazır işe gitmeye

I

Eprimiş bedenimle geliyorum kıyısına kuyuların

Sularında tinime nergisler taşıyarak

Ve her gün ellerimi kanatarak

Buğulu rızıklar taşıyorum

Ey yabancısı olduğum inim

Ellerim batık gemi ağıdı

Gözlerimin

Derinliğinde ölen canlarım

Bir ilkbahar yağmuruydun. Coşkuyla yağıyordun içime. Sel olmuştu sevgin, akıp gitmişti yüreğimin en derinine. Umutlar yeşermişti toprağımdan.

Yaz sıcağı gibi ısıtıvermiştin içimi. Yok olup gitmişti keder. Ve kelimeler sevince boğulmuştu. Göğe dikmişti başını umut. Sevginle sulanan yüreğimde bir fide olmuştu.

Çok sürmedi. Sonbahar rüzgârı gibi ansızın geldi ayrılık. Dallardaki yapraklar gibi usulca bırakıp gittin. Sararıp kalmıştı yollar. Gencecik umut fideleri bükmüşlerdi boyunlarını.

Artık kış bulutlarının arasından parıldıyordun yüzüme. Isıtmıyordun, üşütüyordun

Sevgili Anneciğim,