Yapmak istemiyordum, ama yapıyordum işte. Onları bir duvar deliğine sokmak terbiyesizlikti elbette. Ama bir yere saklamazsam bu gürültünün patırtının içinde bütünüyle yitip gidebilirlerdi. Saklarsam yerlerini bilir, günü geldiğinde, benimle yeniden konuşmak istediklerinde ya da beni duyamayacaklarını bilsem de zaman zaman söyleşmek için çıkarabilirdim onları oradan. Onları anıların sisleri içinde tümden yitirmemek için yapmalıydım bunu.

Bir varmış, bir yokmuş diye başlardı
çocukluğumda masallar.
Şimdi çocukların masallarını neler süslüyor,
nasıl başlıyor bilemiyorum.
Üç yanlış bir doğruyu götürüyor
diye başlıyor herhalde.

İçeri girdiğim andan itibaren dısarı çıkacağım anı beklemeye başlıyorum. Hava hala yeterince ısınmadığı halde bugün biraz ılık ve güneşli. Öğleni dört gözle bekliyorum. Kendimi buradan soyutlamak, başka dünyalara uzanmak istiyorum. Nedense, sabahları ille de kendimi hep bir kafede hayal ediyorum. Bazen şehirde bir yerlerde bazen deniz kenarında ama illaki de bir kafede. Okuyorum, yazıyorum, bakıyorum, dinliyorum bu hayallerde. Mutluyum. Hep hafif bir rüzgar var.

Bu sabah da aynı. Erken geldim biraz. Buluşma saatine vakit var biraz daha. Hava güneşli, ılık. Vücudum , güneşin altında gevsemiş, rahatlamış durumda. Huzurluyum.

             Yazın en sıcak günlerinden biri. Öğle saatleri. Bir kadın, bir adam ve dört beş yaşlarında bir erkek çocuk manava doğru yaklaşıyorlar. Ortalık oldukça tenha, çünkü hava çok sıcak.

Çocuk önde, kadın arkada kaldırımda yürüyorlar, adam kadınla yan yana ama kaldırımdan aşağıda yürüyor.

Kadın, çocuğuna arkasından bakarken altın dişleriyle sessizce gülüyor. “Çocukla bağlantılı bir başarısı olmalı ya da bir başarı peşinde.” diye, düşünüyorum. Sanki onunla övünüyor.

                         

bugün keyfim yerinde

alaca kuşlar yok baykuşlar ötmüyor

komşunun iti artık bana havlamıyor

bir of çekiyorum kimseyede aldırmıyorum

bugün keyfim yerinde

Bazen sözü yitirir insan. Sessizliğe kalır. Soru işaretlerini yitirir, ünlemlere kalır. Bazen peşinden gider bir çığlığın, bazen o küçücük adalarda ıssızlığa kalır. Bazen aklı da yitirir, vicdana kalır.

“Zarok kuştin!” çığlığı ile düştü adam Doğu’nun yollarına, sözün yollarına. Ama “kendinden usanmış, boğazına kadar doymuş ama mutlulukta sınıfta kalmış, huzuru mistisizmde, çöllerde, dağ başlarında, Budist mabetlerinde, Hindu tapınaklarında arayan Batı’nın istediği Doğu’yu değil.

Kısaca hayatınızın Türkiye’deki bölümünden söz eder misiniz? Nerde doğdunuz, nerelerde bulundunuz, eğitiminiz,…

- Yaşamımın 39 yıllık bölümü Türkiye’de geçti. Hem ben ne yaşadım ki uzun olsun?

En iyisi önce bir fıkra anlatayım.

Kadının biri oğullarına “Beni neden evermiyorsunuz” diye çıkışmış.

“Yine mi ana” demiş çocuklar.

“Ne yine mi? Ali, Veli, üç de ondan evveli, Recep, Şaban, Ramazan, aha bir de rehmetlik baban, ne gördü bu garip anan?”