Öyle bir yer ki her an karşınıza dev çıkacak, cadı süpürgesine binip uçup gidecek, Anka kuşu dağın ötesinden gökyüzüne süzülecek, yedi cüce çalışmaya gelecek, kırmızı başlıklı kız sepetiyle yanınızdan geçecek ve siz hiç şaşırmayacak yolunuza devam edecek gibisiniz.

Hatta bunlar hala neden olmuyor diye düşünüyorsunuz. Döndüğünüzde sevgilinize anlatsanız sizi bilinmez bir yere gitti. Şizofren oldu döndü zannedip bırakabilir. Tanıdıklarınıza anlatsanız hiç ifade edemeyecek, hiç anlatamayacak gibi hissediyorsunuz. Bu anlatamamaktan dolayı kendinizi karabasanda zannediyorsunuz. İçiniz daralıyor.

Acıyı hangi dilde tanımazsınız? Çığlığı, hıçkırığı, gözyaşını? Ya ağıtları? Hangi dilde tanımazsınız? Requem’i dinlerken eğleneniniz var mı? Bir Afrikalı ağlarken tanır mısınız gözyaşlarını? Bir Hinduyu yalvarırken gördüğünüzde “ne diyor bu?” der misiniz mesela?

“Acıyı anlamak için dil gerekmiyor, yürek aynı yürek” diyor Seyit Soydan. Ya siz ne diyorsunuz?

Biliyor musunuz, bugün bile rahat rahat konuşulamayan “açılım”ları hayatları boyunca isteyen, dileyen, bu uğurda ömür çürüten insanlar ne acılar çekti senelerdir? Sorgu, işkence, zindan… Hele ölümler… Hele ölümler… Sadece barışı savunmak bile savaş nedeni. İronik değil mi?

Savaş tozları Kabil’in üzerine dökülürken, yüreğimin üstünü örttü. Nefes alamadım. Derisi gibi kaderi de kararmış bir hazara oğlunun gözlerinde kayboldum. Ana figürü yaratan bir yan karakter Hasan Can; saf bir teslimiyetin, güven ve dostluğun ete kemiğe bürünmüş hali. Tanımsız bir yakınlık, bilmediğim bir kirletilememişlik duygusu sıcak bir his yayıyor içime, gözlerine mıhlanıyorum.

Emir Can; temiz yüzlü, kırılgan, hatta içine kapanık. Yine de Emir Can yerine, Hasan Can’ın hayattan silinip gitmesinin haksızlık olduğunu düşündüm. Yazara kızdım. Sırf Emir Can’ın korkak çocukluğunun izlerini örtmek ve ona daha onurlu bir hayat verebilmek için Hasan Can’ı harcamasına içerledim. Öyle böyle değil, bayağı bayağı içerledim. Hele filmin sonuna doğru üvey kardeş olduklarını öğrenmek, beni büsbütün çıldırtmaya yetti.

Hayatta en kötü şey, dağın seni kabul etmemesi

Ben bozum olmamak için dağın eteklerinde bile dolaşmıyorum.

Dağın yarısında yolumu kaybetmekten,

Acıdan,

Soğuktan,

Çirkinlikten,

Çığ düşmesinden

Korkuyorum.

"Eskiden sevgililer, ayrılmadan önce, akşamları bakışlarının birbirini bulabileceği bir yıldız ararlardı kendilerine.

Biz kendimize neyi arayacağız?" Chirista Wolf (Bölünmüş Gökyüzü)

Kırık zar

Kara muska

Bana bir yara

Bana bir yara, aç

Yıllar sonra

Yeniden kanayacak

Bir bıçak!

Ayrılırken bile ikimizin içini kazıyacak

İ