Bir çocuk, el kadar bir çocuk dünyamı karmakarışık etti. Hiç evlenmeyi düşünmediğim bir zamanda birden bir eşim, üstelik bir de çocuğum oldu.

Hep o minik çöpçatan açtı bunları başıma. Ne zaman onunla karşılaşsam, “Sen neden işe gitmiyorsun” diye soruyordu.

Küçük bir çocuğun sorusunu “Sana ne, oğlum musun, torunum musun” diye yanıtlayacak bir odun olmadığımdan ne zaman sorsa suratıma en tatlı gülücük maskemi takıp, “Ben evde çalışıyorum” diye yanıt veriyordum.

“İnsan evde çalışarak para kazanamaz. Benim babam her sabah işe gidiyor, gece de çok geç dönüyor, onu göremiyorum. Kaç gece bekledim, ama uyumuşum. Benim babam zengin. Çok çalışıyor o. Bizim çok paramız var. Bu ev de bizim. Senin niye evin yok?”

Kim onlar? Nasıl insanlar? Şu mayınları, kitle imha silahlarını icat edenler. Bunların icadını ve yapımını talep eden, bunun için çok büyük paralar harcayan, satışından da çok paralar kazanan güçlerden daha ziyade, bu silahların icadı için çalışan insanları merak ediyorum ben.

Kafalarını; daha çok insanı, daha etkili bir şekilde nasıl öldürebiliriz gibi bir konuya yoran, yeteneklerini bu konuda harcayan insanları...

1. Bize biraz eğitiminizden bahseder misiniz?

İlkokulu İngiltere ve Türkiye'de okudum. Resmi olarak öğrendiğim ilk dil İngilizce'ydi. Sonra Türkiye'de ilk okula gelince çok zorlandığımı hatırlıyorum. Daha sonra Nijerya'da okula gittim ve liseye başlayacağım yıl Amerika'ya taşındık. Lise ve üniversiteyi orada okudum. Ben edebiyat okumak istedim ama babam sağlam bir iş sahibi olmamı istiyordu ve bana İşletme veya İktisat oku dedi. Denedim ama her ikisini de beceremedim...sevemedim. 

Kahvehaneden içeri girdim, çıt yoktu. Bir kısmı okey oynuyordu arkadaşların. Sulhi gene gazete okuma havalarındaydı. Belli ki ortalık dumanlıydı. Kemancı Tevfik gökyüzünün bütün kara bulutlarını yüzüne toplamış, büyük okey masasının yanında, tek başına oturuyordu. Elindeki kibrit kutusunu zar gibi atıyor, bir yandan da “Ben senin gelmişini geçmişini Tevfik” diyerek kendi kendisine sövüyordu. Dalmıştı iyice, yanına yaklaştığımı hissetmedi.

“Nasılsın Tevfik” diye sordum.

Şöyle lütfen çevirdi başını, bir süre yüzüme baktı, sonra tersin tersi bir sesle “Niye sordun” dedi, “Bir hıyarlık düşünmesen sormazdın!”

“ Hoppala! İyi de hani insan ayrımı yapmayacaktık! Din, dil, ırk, renk, milliyet, … her türlü ayrıma karşı bir insanın böyle başlık atması hangi vicdana sığar? Seni yalancı, ikiyüzlü sahtekar!” diyorum aynaya bakıp. Ve fakat içimdeki o ses bir türlü susmuyor :

Erkeklere GICIK oluyorum.

“Kızım kendini kandırma. Sen hayatta en çok, iki tane erkeği sevdin. Biri babandı, biri de oğlun. N’oluyoruz şimdi?”

Evet… Ama… Ben… Erkeklere GICIK oluyorum.

Yağmur ve yaprak
sevişiyorlar işte
aya bakarak