1.Bize biraz kendinizden bahseder misiniz?

 Kendimi anlatmada işe yarayacağını düşündüğüm 3 tane anahtar kelimem var. Onları sıralayarak başlayayım: "makul","merak" ve "mizah". 

Bi varmış bi yokmuş.

Uzaktan gelen bi ses varmış.

Çok uzaklardan ve incecik.

Çağırıyormuş.

Fakat insanlar yorgunmuş ve gidemiyorlarmış.

Ses ise usanmadan çağırıyormuş.

İnsanlar hep birgün dinleneceklerini, sesin çağırdığı yere gideceklerini sanıyorlar ama bir türlü dinlenemiyor ve gidemiyorlarmış.

Haklısınız tabii. Hayat zordur. Sorumluluğu üstümüze almak, paylaşmak ağırdır. Kaçmaksa kolay. Hele de elimizin altında her şeyi üstüne atabileceğimiz, ismiyle müsemma bir varlığımız varken, ne gerek vardır kahramanlık yapmaya. Şeytan. Ah zavallı şeytan. Az mı kahrımızı çekti? O şeytanı içimize kim koydu, nasıl gelişip serpildi bilmeyiz. Bildiğimiz tek şey içimizde bir şeytan olduğudur. Ve her şeyin müsebbibi O’dur.

- Ne kusur ettik ki beyim? - diyebildi sadece. Kusur gerekirmiş gibi.

- Kusur musur yok. Fazlamız var sade. Dün oydu, bugün sen, yarın öbürü. Kusura kalma Veli Emmi. İş bu. İnsan ayırmaz. Yoksa... Seni severim bilirsin. Mecburiyet bizimki de.

Başını eğdi Veli Emmi. Şimdiye dek nasıl karşıladıysa hayatın onun payına önüne attıklarını, öyle yine. Çıktı. “Muhasebeye git” demediydi, di mi? Yok. Demediydi. Aybaşı zaten. Ne hesabı olacaktı ki görülecek. Aşağı indi alışkanlıktan. Yoksa veda meda yoktu aklında. Ama görünce arkadaşlarını, pırpırlandı gene de duygular. Üzülme’leri, bulunur’ları, hayırlısı’ları ardında bırakıp çıktı geniş kapıdan. Bahçenin yolu bi bitmez göründü ki gözüne. Sokaklar garip, ev uzak, hayat hepten yabancı. Bu gündüz vakti n’apar insan?

Biz de o kocaman aşkı hissettik önce. Birbirlerine rastlaşıp, buluşunca gözleri, 'tamam' dedik içimizden. 'Film belli oldu'.

Nasıl şirindi o kamyon şöförü oğlan! Ve ne içtendi o köylü kız anası ile konuşurken. Gözlerini okuduk biz onların. Dağlara haykırmalarına gerek yoktu, biz duymuştuk. 'Aşk'tı onlarınki...

Ama, 'avanak'tı İstanbullu. Kamyonunu tanıdığı kadar bile tanımıyordu kendini. Aldığı sorumluluğu bilmiyordu. O sarı kızdan nefret ettik kafamızın içindeki öğretilere boyun eğip. Ama o sarı kız da aşık bir kadındı, gördük sonra.

Kırılmayan yumurtalara

benzetirdi çakılları

Sahillerde dururdu

Tan vaktinin kızılında

Çabucak geçti o zamanlar

Mutlu bir çocuktu

Büyüdü...

-Güneş Bahçesinden Ezgiler-

Bağlamanın neşesi. Çın çın. Kalkıp seke seke, kolları aça aça oynamamak zor. Kalkıp oynayamıyorsan oturduğun yerden ayağınla tempo tutup katılıyorsun bağlamaya.

Sonra neşesi azalıyor bağlamanın. Üzgün titriyor teller. Tam olarak hatırlayamadığın bir şeylerin hüznü geçiyor içinden ama umutlusun. Çünkü tellerin titreyişleri biraz sonra yine neşeleneceğini sezdiriyor. Bir yandan hüzünlenirken bir yandan da biraz sonraki neşeye hazırlanıyorsun.

Frederic Chopin (1811-1866) - Sherzo op.31 dinlerken

Piyanonun tuşlarından çıkan ses, hafif bir ateş topu gibi süzülüp, odayı, koridoru aşıp yanıma kadar geliyor. Ilık bir meltem esintisiyle beraber bestecinin gittiği yerlere gidiyorum. Gittikçe açılan bir sis yumağı gibi  besteciyi ve beni alıp götürüyor başka yerlere .