Bir varmış, bir yokmuş.

Bir tane Bir Kız varmış.

Bir de Bir Tane Daha Kız varmış.

Bu Kız mutluluğu çok özlemiş.

Bir Tane Daha Kız da çok özlemiş.

İkisi bir gün karşılaşmışlar.

Balonlu bir yerde.

Öyle uzak ki yerim
Uzakları aşıyor
Bütün özlediklerim
Benden ayrı yaşıyor

Ya her şeyim ya hiçim
Sorma dünyam ne biçim
Bir kördüğüm ki içim
Çözdükçe dolaşıyor

Söz: Şevket Rado / Müzik: Hümeyra
HÜMEYRA - 1969 - YONCA

 Dinlemek için:

Bugün hava kapalı olduğu halde oltayı alıp denize inmiştim. Tahmin ettiğim gibi, balık malık yoktu, bisikleti de almadığımdan eve sahilden dönüyordum. Bir ara, hayal kurmaya başlamış olduğumu fark ettim. Daha başındayken fark ettim, çünkü hem güzel, hem seksi, hem de bana âşık bir doktor, üstü açık beyaz otomobiliyle beni yazlığına götürüyordu. Üstelik rüzgâr gözlerimi yumdurup ağzımı açtırmıyor, saçlarımı sinir bozucu biçimde karıştırmıyor ve hayatın anlamını buldurtmaya kalkarak naif kaçamağımı burnumdan getirmiyordu.

Daha sararmaya başlamamış tarlaların arasından otomobilimizle kuğu gibi süzülürken, bir yandan da sigara içen doktorun, kadınsı anlamlarla ağırlaştırıp bıraktığı dumanları izliyordum.

İspanya’nın en sevilen yazarlarından, Galiçya’lı Manuel Rivas, iyi bir hikâye anlatıcısı... Çeşitli kitaplarından bu kitap için seçilmiş, birbirine hiç benzemeyen ondokuz yalın, akıcı öykü var, Kelebeklerin Dili’nde. Şu kolayca yazılıvermiş gibi görünen, kolayca okunan, ama iz bırakan ve yeniden okunmak istenen öykülerden...

Farklı durumlarıyla, ilişkileriyle hikâye ettiği, yumuşaklıkla anlattığı insanlar, Galiçya’lı karakterler var öykülerde. Düpedüz, yanıbaşımızda yaşamaya başlıyorlar. Biz, onları zaten tanıyıp seviyorduk. İnsanı iyi anlatmak, bir yönüyle bu tanışıklık duygusunu vermek değil mi ? Bir de, edebiyatta ‘insan’ iyi anlatıldığında, ilişkiler içinde de olsa, ardında bekleyen yalnızlığı görünüveriyor hemen. Sanki, dünyada yaşama hali çıkıveriyor ortaya. İçimizde buruk, hüzünlü bir tat bırakıyor sonra.

Mevsim sonu

Gün batımları

İçimde hazan ninnileri söylenir

Islak çatılı ihtiyar evler

ağıt döker şehir

Sokaklar hiçliğe adanır

Yorgun bir yürekle

Ayaklarımı sürüklerim

Merhabalar.

Geçtiğimiz haftalarda izlediğim, beğendiğim bir filmi paylaşmak istedim sizlerle.

Filmin konusu, yönetmenin ilk filmi olması ve oyuncuların amatör oyunculardan oluşması ilgimi çekmişti.

biz birlikte

bir ebemkuşağı gördük aniden

bir heyelana tanık olduk

yavaş yavaş

ve

alışılmış bir yoldan

evimize döndük