Benciliz. Bireyselleştikçe semiren koca koca egolarımız var.

Kötü niyetliyiz. Öküz altında buzağıyı aştık, vahşi sürüngenler arıyoruz. Buluyoruz da işin kötüsü.

Birlikte kurmuyoruz hayatı. Kurulu olana konuyoruz. Nasıl yaşayacağımızın hesabını yaparak evleniyoruz sevdiğimiz insanla. Birbirimizle değil sahip olduklarımızla mutlu oluyoruz. Daha da beteri, olamıyoruz çünkü sahip olduklarımızın hep daha iyisi var. “Bir lokma bir hırka” uzak masallarda kaldı. Masallar da bodruma attığımız küflenmekte olan bir kutuda.

Dünya bu doğumu yadsıyadursun; Çingene'nin daha doğar doğmaz ayağa kalktığını, düşe kalka büyüdüğünü,  basabildiği tüm zeminlerde, billursu, gürültüsüz sesiyle şarkılar söylediğini, ama tek bir kişinin bile kendisine dönüp bakmadığını -bir bebek ve bir deli dışında- biz biliyoruz

Gösterime girdiğinde bir türlü izleme fırsatını yakalayamadığım Little Children televizyonda gosterildiğinde kendi içimde 20'li yaşlarımın “yaşam gitgide monotonlaşiyor, yoksa ben de mi birkaç sene sonra o hep sıkıcı buldugum ‘büyükler' gibi olacağım?” bunalımındaydım.

Okumanın Halleri , önümüze az sayıda çıkan iyi yazılmış denemelerden olduğu için sevindirici...