Tevfik, Şefik, Refik ve Gazelhan Molla turneden yeni dönmüşlerdi. Paris’te dinleyicilerin bir kısmı “Ulan bunlar dinazor, hala aynı türküleri söylüyorlar” diyerek salonu terk etmişler. Ama bizimkiler hiç bozulmadan, konseri sonuna kadar sürdürmüş, sonra da dinleyicilerle birlikte halay çekmişler.

Siyasi Mahmut’un ölümünden sonra bu turne bir bakıma “Yas bozma turnesi” olmuştu onlar için. Moralleri düzelmişti biraz, ceplerinde de bir iki ay geçinecek paraları vardı. Gelir gelmez yarım kuzu aldılar, gün boyu orasını burasını didiklediler kuzunun, kemiklerini kaynatıp suyunu, iliğini çıkardılar, pirzolalarını tuz, biber, kekikle bir güzel ovup, dinlenmeye bıraktılar. Kaburgaları bir başka gün kemirmek için ayırdılar. Bu arada Şefik; “Nerede bu kuzunun bir böbreği, yüreğinin yarısı” diye bağırmaya başladı.

Yaz eksik mevsim.

Yaşarken düş oluyor

Gün batımları aceleci

Güze dönüyor doğa

Bir iz kalıyor güneşten...

Bir yaz evi orası. Kapıları kumsala ve denize açılan. Pencerelerinden ikindi meltemi süzülen. Saf ketenden dantelli perdeleri hafifçe salınan.

Çay vakti. Beş dedin mi çay hazır. Yarım saat içinde verandaya bakan pencerenin önündeki masa kurulur, çaylar fincanlara dolar. Fincanlar...Uçuk pembe çiçeklerle bezeli, narin kesimli orta boy çay fincanları. Çaylar mutlaka bu zarif fincanlarla içilir çay vaktinde.

Yazmakla  yelken kullanmanın ilişkisini hiç düşündünüz mü ? Richard Bode’un , yaşamöyküsünü anlattığı kitabı  Ustam Rüzgâr , kuru bir otobiyografi olmaktan uzak, içten ve şiirsel bir dille yazılmış, Türkçeye iyi çevrilmiş bir kitap olarak dümdüz okunabileceği gibi, su, rüzgâr, yelken eğretilemeleriyle ‘yazmak’ edimi düşünülerek de okunabilir.

    Eski denizciler, dokuzuncu dalganın hep âni ve beklenmedik büyüklükte olduğunu söylerlermiş.Yaşam, küçük bir çocukken, böyle beklenmedik bir dalgayla sarsıyor yazarı.  Anne ve babasını elinden alıyor. Teyzesinin yanında büyürken, hep mavi bir yelkenlisi olsun istiyor. Bir de yazar olmayı... “Bir düşünüz olmalı,” diyor. “Sahip olduğunuz şeyler akar gider.” Ama düş, gerçekleşmese bile hep bizimdir.

Renkışıkses

-I-

Bir varmış bir yokmuş. Gerçek yalan içinde, hakikat düş içinde, renk ses iken,

ışık lâl iken, ben aynamda görüneni tıngır mıngır sarsar iken…

Denizi Yokülke’ye açılan çok geniş bir kumsal varmış. Güneş denizin içinde batmak üzereymiş.

Deniz kuma, kum ormana, orman dağa, dağ göğe sevdalıymış. Bu sevdanın tarihi çok eskilere dayanıyormuş: Bir rivayete göre Güneş’ten doğan bu Dünya denilen gezegen, neredeyse ilk soğuma anlarından başlayarak ve milyonbinyıl sabırla bekleyerek denizi, kumu, ormanı, dağı ve göğü doğurmuş. Deniz, kum, orman, dağ ve gök de birbirleri içinde ve birbirleri için hep doğurarak koca bir örgüle (örgüt/aile) oluşturmuşlar ve her gün birbirlerine yeni sürprizler hazırlayarak bu sevdanın, bu kozmik dengenin taze, diri, coşkun kalmasını sağlamışlar.

Bir ses, bir dokunuş, bir koku, bir tat, bir düşünce, bir düş… Bir öykü olabilir. Bir sözcük, bir fotoğraf, bir resim… Pencereden gördüğümüz herhangi bir görüntü, bir insan, bir duruş… Bir su sesi. Ya da sessizlik. Bir anı. Okuyup bildiğimiz başka bir öykü. Okuduklarımızdan hatırladığımız başka bir karakter. Bir fazla yürek atışıdır bedenimizde.Onun çağrıştırdıklarıyla birşeyler anlatmak isteği varsa içimizde… Bu bir öykü olabilir, bir roman bile olabilir, neden olmasın…

Önce, ilk imge gelir akla, ardından onu yansıtacak ilk sözcük… İşte böyle doğar yazı dünyası. Yeter ki o fazladan yürek atışının ayırdına varalım, o 'şey' bize dokunmuş olsun, onu sevmiş olalım, yazacak kadar önemli olsun bizim için… İçimizde bir yer işgal etsin, aklımızdan çekilip gitmesin bir türlü, onda bir öykü olduğunu derinden hissedelim ve onu terketmemizi engelleyecek kadar bizim olsun…

Tek tük ağacın, birkaç çalının bulunduğu kıraç tepe, hızla alçalıp denize iniyor. Dalgaların kıyıya bıraktığı irili ufaklı taşların, midye kabuklarının üzerinde oturuyorum. Çevreme bakınıyorum. Bir öykü yazsam, diyorum. Bu koyda geçen bir öyküyü anlatsam. Ama kimse yok ki! Kimin öyküsü olacak? Burada ancak, sessizliğin öyküsü yazılır.

Sahi, sessizliğin öyküsünü yazan olmuş mudur hiç ?

Sağda solda gezinen irili ufaklı bulutların arasından, öğle güneşi tepemde ışıldıyor. Bu kıyı, uzun yürüyüşlerimin uğrağı. Hemen her gün gelirim buraya. Issızlığında dinleniyorum. Suyun dibine oturuyor,bir önümde yükselen tepeye, bir denize bakıp düşünüyorum. Kendimle başbaşa kalabildiğim için seviniyorum.