Acıyı hangi dilde tanımazsınız? Çığlığı, hıçkırığı, gözyaşını? Ya ağıtları? Hangi dilde tanımazsınız? Requem’i dinlerken eğleneniniz var mı? Bir Afrikalı ağlarken tanır mısınız gözyaşlarını? Bir Hinduyu yalvarırken gördüğünüzde “ne diyor bu?” der misiniz mesela?

“Acıyı anlamak için dil gerekmiyor, yürek aynı yürek” diyor Seyit Soydan. Ya siz ne diyorsunuz?

Biliyor musunuz, bugün bile rahat rahat konuşulamayan “açılım”ları hayatları boyunca isteyen, dileyen, bu uğurda ömür çürüten insanlar ne acılar çekti senelerdir? Sorgu, işkence, zindan… Hele ölümler… Hele ölümler… Sadece barışı savunmak bile savaş nedeni. İronik değil mi?

BİLİMİNSANI OLMAYAN BİLİM OKURLARI İÇİN İKİ MÜKEMMEL EVRİM KİTABI:

Bizler gibi pozitif bilimler ışığında dünyayı açıklamaya uğraşan insanların okuma listelerinde mutlaka bilim kitapları da olmalıdır. Bilim kitaplarında karşımıza çıkan en büyük güçlük ise bilim insanı olmayan ya da bilim eğitimi almamış olan biz sıradan okurlar için de “anlaşılır” olmaları ve uygun bir dil kullanmalarıdır. Evrensel Basım Yayın tarafından yayınlanan Steve Jones’un Neredeyse Bir Balina ve Tubitak tarafından yayınlanan Richard Dawkins’in Kör Saatçi kitapları tam da bu anlamda çok başarılıdır. Sıkılmadan da bilim okunabileceğini ve çok ince bir “humor”la, eğlenerek bilgi sahibi olabileceğimizi kanıtlarlar.

İspanya’nın en sevilen yazarlarından, Galiçya’lı Manuel Rivas, iyi bir hikâye anlatıcısı... Çeşitli kitaplarından bu kitap için seçilmiş, birbirine hiç benzemeyen ondokuz yalın, akıcı öykü var, Kelebeklerin Dili’nde. Şu kolayca yazılıvermiş gibi görünen, kolayca okunan, ama iz bırakan ve yeniden okunmak istenen öykülerden...

Farklı durumlarıyla, ilişkileriyle hikâye ettiği, yumuşaklıkla anlattığı insanlar, Galiçya’lı karakterler var öykülerde. Düpedüz, yanıbaşımızda yaşamaya başlıyorlar. Biz, onları zaten tanıyıp seviyorduk. İnsanı iyi anlatmak, bir yönüyle bu tanışıklık duygusunu vermek değil mi ? Bir de, edebiyatta ‘insan’ iyi anlatıldığında, ilişkiler içinde de olsa, ardında bekleyen yalnızlığı görünüveriyor hemen. Sanki, dünyada yaşama hali çıkıveriyor ortaya. İçimizde buruk, hüzünlü bir tat bırakıyor sonra.

Bir böcekle dost olunur mu? Gregor Samsa’yı hatırlayın. Bir sabah uyandığında dev bir böceğe dönüşen adamı. Bir insan böceğe dönüşür de, bir böcek dosta dönüşmez mi? Dönüşür elbet.

Bir böceğin dostluğu… Bir böcek dost olur mu? Yalnızsan, kırgınsan, uzağındaysan insanın ve insanca olanın, niye olmasın?

“Böcek, bu Diyarbakır var ya bu Diyarbakır, yurdumuzun güzelliğidir, yürek ağrımızdır. Hem yaşama umudumuz hem beynimizdeki sancıdır. Acayip bir şehirdir. Kadim ve hünerlidir. Sestir, renktir, aydınlıktır, acıdır, güzelliktir. Karışıktır. Herşeyi birbirine karışmıştır. Onu anlamak güçtür. Hem yaşatır hem öldürür. Hem sever hem öfke duyar. Hem sadık ve yardımcıdır hem de kıskanç ve cimri.”