Yazmakla  yelken kullanmanın ilişkisini hiç düşündünüz mü ? Richard Bode’un , yaşamöyküsünü anlattığı kitabı  Ustam Rüzgâr , kuru bir otobiyografi olmaktan uzak, içten ve şiirsel bir dille yazılmış, Türkçeye iyi çevrilmiş bir kitap olarak dümdüz okunabileceği gibi, su, rüzgâr, yelken eğretilemeleriyle ‘yazmak’ edimi düşünülerek de okunabilir.

    Eski denizciler, dokuzuncu dalganın hep âni ve beklenmedik büyüklükte olduğunu söylerlermiş.Yaşam, küçük bir çocukken, böyle beklenmedik bir dalgayla sarsıyor yazarı.  Anne ve babasını elinden alıyor. Teyzesinin yanında büyürken, hep mavi bir yelkenlisi olsun istiyor. Bir de yazar olmayı... “Bir düşünüz olmalı,” diyor. “Sahip olduğunuz şeyler akar gider.” Ama düş, gerçekleşmese bile hep bizimdir.

“Her dilde onlarca hatta yüzlerce atasözü vardır, tıpkı bizde olduğu gibi… Ama çingenelerde bir tek atasözü vardır: Evde oturan ölür… Bu küçük belirleme bile koca bir halkın kimliğini açık eden turnusol kağıdı gibidir.”

Jan Yoors’un “Çingeneler-Opré Roma” kitabı böyle başlıyor. Bu kitap bir çingeneler tarihi kitabı değil. Bu kitap ansiklopedik bilgiler veren bir kitap da değil. Hatta bu bir roman bile değil. Bu, 12 yaşında bir çocuğun –hiç de aklında böyle bir fikir yokken- evinden kaçıp 10 yıl birlikte olduğu Roman toplumuyla yaşadığı baş döndüren serüvenini bizlerle paylaştığı sıcacık anılar dizisi.

Bazen sözü yitirir insan. Sessizliğe kalır. Soru işaretlerini yitirir, ünlemlere kalır. Bazen peşinden gider bir çığlığın, bazen o küçücük adalarda ıssızlığa kalır. Bazen aklı da yitirir, vicdana kalır.

“Zarok kuştin!” çığlığı ile düştü adam Doğu’nun yollarına, sözün yollarına. Ama “kendinden usanmış, boğazına kadar doymuş ama mutlulukta sınıfta kalmış, huzuru mistisizmde, çöllerde, dağ başlarında, Budist mabetlerinde, Hindu tapınaklarında arayan Batı’nın istediği Doğu’yu değil.