İstanbul benim için sadece bir şehir değil...babaannemin evi, bir koku, akşamları kapalı perdelerin arkasında yanan sarı bir ışık ve arkasında tanımadığım, bilmediğin yaşamlardır. İstanbul ruhuma giren, tüm varlığımı kaplayan ve beni aynı anda değişik yönlere çeken bir müezinin hüzünlü seslenişidir. Yüzü kırışmış, gözleri yaşdan kanlanmış, bem beyaz saçları ince bir tarakla geriye taranmış, geceliğiyle bir akşam üstü camın önünde oturmuş ifadesiz bir bakışla geleni gideni penceresinden izleyen yaşlı bir kadındır.

Bi varmış bi yokmuş.

Uzaktan gelen bi ses varmış.

Çok uzaklardan ve incecik.

Çağırıyormuş.

Fakat insanlar yorgunmuş ve gidemiyorlarmış.

Ses ise usanmadan çağırıyormuş.

İnsanlar hep birgün dinleneceklerini, sesin çağırdığı yere gideceklerini sanıyorlar ama bir türlü dinlenemiyor ve gidemiyorlarmış.

“Birgün de şu iskeleyi yazmalı”, diye indim vapurdan. İskelenin hemen sağındaki siyah şimendifer gülümsetti beni. Tarihi değil de oyuncak gibi. Kafamı kaldırıp heybetli gar binasına baktım ilkin. İki güzel kuleyi ve ortalarına aldıkları saati seyrettim. Girişteki merdivenler eski Türk filmlerini getiriverdi aklıma.  Burası İstanbul’un kapısıdır ya. Öyle yerleşmiş ki zihnime, gözüm, elinde tahta bavulu ile merdivenlerde dikilip şaşkın şaşkın etrafına bakınan kızı aradı. Ama bugün kimse Anadolu’dan büyük şehre gelmemiş.