Savaş tozları Kabil’in üzerine dökülürken, yüreğimin üstünü örttü. Nefes alamadım. Derisi gibi kaderi de kararmış bir hazara oğlunun gözlerinde kayboldum. Ana figürü yaratan bir yan karakter Hasan Can; saf bir teslimiyetin, güven ve dostluğun ete kemiğe bürünmüş hali. Tanımsız bir yakınlık, bilmediğim bir kirletilememişlik duygusu sıcak bir his yayıyor içime, gözlerine mıhlanıyorum.

Emir Can; temiz yüzlü, kırılgan, hatta içine kapanık. Yine de Emir Can yerine, Hasan Can’ın hayattan silinip gitmesinin haksızlık olduğunu düşündüm. Yazara kızdım. Sırf Emir Can’ın korkak çocukluğunun izlerini örtmek ve ona daha onurlu bir hayat verebilmek için Hasan Can’ı harcamasına içerledim. Öyle böyle değil, bayağı bayağı içerledim. Hele filmin sonuna doğru üvey kardeş olduklarını öğrenmek, beni büsbütün çıldırtmaya yetti.

Merhabalar.

Geçtiğimiz haftalarda izlediğim, beğendiğim bir filmi paylaşmak istedim sizlerle.

Filmin konusu, yönetmenin ilk filmi olması ve oyuncuların amatör oyunculardan oluşması ilgimi çekmişti.

Gösterime girdiğinde bir türlü izleme fırsatını yakalayamadığım Little Children televizyonda gosterildiğinde kendi içimde 20'li yaşlarımın “yaşam gitgide monotonlaşiyor, yoksa ben de mi birkaç sene sonra o hep sıkıcı buldugum ‘büyükler' gibi olacağım?” bunalımındaydım.