Hani bir resim yapmıştın. Kır demiştin adına da.

Kanepenin tam karşısındaki duvarda asılı duruyor.

Ben de kanepeye uzanmışım, onu seyrediyorum. 

Kır... 

Geniş yeşil düzlük. Üzerine gelincikler serpiştirilmiş.

Ara ara beyaz çiçekler, irili ufaklı boylarıyla yemyeşil çimenler otlar.

Bir de gökyüzü tabii. Ama ben oradaki gökyüzünü pek severim biliyor musun? Hani göz alabildiğine mavi gökyüzü denizi.

Bu tablonun gücü bu küçücük odayı kıra çeviriyor birden.

Hava güneşli değil,  hafif bir esinti var.

Ferah.

İnsanı diri tutan ama bi o kadar da yumuşatan,  salıveren kendini.

Düşünüyorum da insan ancak bu kadar genişliklere bırakıyor kendini değil mi?

Daha doğrusu belki insan ruhu ancak bu genişliklerde hatırlamak istiyor kendini. Ve hatırlıyor. Nasıl olup da bulduğumuz, şu daracık,  sığ mekanlarımıza, duygularımıza, sıkışan ilişkilerimize hapsetmişiz kendimizi.

Bütün bunlar büyütüyor içimizdeki daraltıyı. Hangimiz getirdik birbirimizi bu hale? O yüzden anlıyorum seni. Bu tualin önüne getiren "şey"leri de... Bu kır resmini neden yaptığını…

İyi ki yapmışsın. Nereye baksam yeşil, nereye baksam deniz oluyor gökyüzü bu resimde.

İnsanın tam da nereye koyacağını bilemediği yüreği, gözleriyle haberleşip öylece duruyor bu tablonun kaşısında.

Onca yorucu kalabalık unuttuğumuz gerilerde bir yerlerde kalıyor . Salıveriyoruz kendimizi. Esinti yalayıp geçiyor yanaklarımızdan. Havalandırıyoruz iç evimizi kıra açılan geniş pencereden.

Dinleniyor, rahatlıyor,  gevşiyoruz genişliklerin içinde. Yeşilin her tonu maviyse zaten. İçimize huzur,  bakışımıza sağlığı ve dinginliği yerleştiriyor bu tablo.

Demek ki sevgili dostum,  içinin kırı dışına vurmuş senin. 

Onu koruyabildiğin için çok değerlisin. Darı, azı,  sıkıştırılmışlığı kabullenemeyen yüreğine kırların genişliği,  mavinin serinliği dolsun.
Geniş zamanlar seninle olsun.