-I-

şiir ağlıyor dizenin bir yerinde

utancından bulamıyor düştüğü yeri 

insan kılıklı gölgeler gölge kılıklı insanlar

virane bir şatonun dünya kapısından fılayarak

hayalet oluyor imgenin uygarlığına

şiir ağlıyor dizenin bir yerinde 

korkusundan bulamıyor düştüğü yeri

terkedilmiş gezegenin damlarına savruluyor şiir

insansız uçaklar insansız binalardan hınç alıyor

çocuklar görüyor imgenin alnında açılan çukuru

insan olmalarına izin verilmeyen çocuklar

onların kaçamayacak kadar küçüktü ayakları 

şiir ağlıyor dizenin her yerinde

şairine sarılıyor delinince damın kırmızısı

beraber ağlıyorlar yeni baştan ugyarlığa

anımsamaya susuyorlar

-II-

anımsıyorum ve bağışlıyorum diyor şiir

soyuyorum avuçlarımı

İnsanın ayağa kalktığı o ilk güne dokunuyorum

çırılçıplak dünyanın belleği

avuçlarım nefes alıyor

bilgiyle önü kesilmemiş ormana çıkıyor bütün yollar

dallardan topluyorum benliği

unutulmasın diye özkıyım

bana insanı getirdiğin gün

utanmamayı ve korkmamayı getireceğim

yüreğin saflıkla temizlendiğinde

o çukurdan çıkacak çocuklar

misket oynayacaklar silahlar nasılsa kör 

imgemin uygarlığında beyaza boyanacak

vurulmaktan yorgun düşmüş tüm sokaklar

bana insanı getirdiğin gün

düştüğüm ve uyuduğum yerde

ah sadece ağacın gölgesinde

bembeyaz serinleyeceğim

ve alnının ortasına gururla serileceğim

..........

Yorumlar (1)

powered by AkoComment Tweaked