Mutfaktaydılar, yüzü tezgaha dönük yemek hazırlayan karısını izliyordu. Yaprakları avucuna serip önceden hazırladığı dolma içine kaşığı daldırıyor, gayrı ihtiyari gibi görünen bir hareketle her defasında yaprağın boyutuna göre tam da kararı miktarda pirinci kaşıklıyordu. Yaprağın ortanın soluna ince uzun bir şerit oluşturacak şekilde pirinci yayıyor, sonra ince parmaklarıyla incecik sarıyordu dolmaları; önce bir katla ört pirinci, sonra uçlarını kapat ve sıkıca sarmala… Sanki bunu yıllardır yapıyormuşçasına hakim, seri halini izlemek hoşuna gitmişti. Bazen oluyordu, karısını izleme duygusu… O bilmeden, görmeden, öylece durup evin içinde salınışını, salonda seri küçük adımlarla bir tur içinde salonun on ayrı yerine dağılmış öteberiyi toparlayışını izliyordu. İçinde aynı his kabardı gene, gene içine dolmuştu karısı ve zeytinyağlı sarmaları…

- “Bebeğim” dedi. - “Bebeğim bi bak bana”

Karısı güzel başını ona doğru çevirirken, saçının tokadan kurtulmuş buklesi salındı, fark etti.

- “Sevgilim…Sevdiğim… Gül yüzlüm”

Karısına yanaşmış, ellerini beline atıp hafifçe ama kaçarsız kendine doğru çekmişti. Usulca gülümsemişti karısı. Bulaşık ellerinin kocasının bu sabah yeni giydiği, kendisinin daha dün ütülediği tişörte değmemesine dikkat ederek, sarılmayı yönlendirmişti. Erkek fark etmedi.

- Derdimin devası aklımın belası güzel kadın. Karım, bi taşırımlık kahve köpüğüm… Kadınım, gizli-açık sevdam… Seviyorum seni,

Dudaklarını karısının kulağına yaklaştırdı, tok sesiyle mırıldandı: “Seviyorum seni, ekmeği tuzaa banıp, banıp yer gibii, geceleyin ateşler içinde uyaanarak, ağzımı dayayıp musluğa, su içer gibi…” Karısı daha sokuldu kocasına, yanağını kocasının kısacık sakallı yanağına dayadı, gülümsüyordu. Hafif bir tempo uydurup, dans adı altında salındılar bir süre…

- Aşkım benim, güzel, anlayışlı karım….

- Tamam canım… Sen git halı saha maçına, ben teyzemleri idare ederim, ama çıkışta oyalanma…

- …Yoooo... Ben onu demicektim…

Karısı bi bakış baktı kocasına, “emin misin?” bakışıydı bu, tanıdıktı. Kocasının yüzünde çocuksu bir gülümse belirdi:

- Olur mu gerçekten?

- Olur. Ben teyzemlere, şirkette bir sorun çıktığını, gitmek zorunda kaldığını söylerim. Yalnız mangal vaktine kadar gelmiş ol, tamam mı?

- Süper karım benim!


Karısına alelacele bir öpücük kondurmuş, çantasını hazırlamaya gidiyordu ki, mutfak kapısına varmadan aklına geldi:

- Spor giyincem ama?

- Bugün pazar olduğu için çalışkan kocam işe giderken takım giymen gerekmedi. Ama kapıdan elinde spor çantanla girme tabi, arabada bırak.

- “Tamam” deyip koşarcasına çıktı mutfaktan. Ama eşinin söyleyecekleri bitmemişti:

- Maçtan sonra duşunu almayı unutma Mehmet diye seslendi karısı,

- Hıı, bir de, misafirler gittikten sonra, çantayı eve çıkarmayı unutma, durunca kokuyo tüm çamaşırlar"

bir an yanıt bekledi…

- ….

- tamam mı canım?

- Tamam canım tamam… Hülya, spor çantamı nereye koydun, siyah büyük olanı?

- Gardolabın üzerine kaldırmıştım

- Hah, tamam

Yatak odalarından gelen bir ses duydu Hülya. İlk önce bir “tak” sonrasında bir şangırtıdan oluşuyordu. Gözlerini kapadı ve spor çantasını gardolabın üzerinden almak için uzanmış kocasını gördü. Çantayı kendine yakın bir tarafından tutup çekmişti. İçi boş çanta havada savrulurken, çantanın uzun askısı komidinin üzerinde duran abajura çarpmıştı. Abajur komidinin üzerine devrilmişti, tak, oradan yere düşmüş ve kırılmış olmalıydı ki bu da şangırtıyı açıklıyordu. Sessiz ve derinden gelen “siktir” sesi ise kocasına aitti. “Seviyordum o abajuru, renkleri, üzerindeki motifler güzeldi…” diye geçirdi içinden. Sonra ufak bir nefes aldı ve elindeki işi yapmaya devam etti.

- Hülya, ben…

- Tamam canım, bırak ben toplarım, sen çık gecikiyorsun.

- Ben… dünyanın en harika kadınıyla evlenmiş olduğumu düşünüyorum.

- Ben de en çok bu keskin ve kesinlikle doğru tespitlerini taktir ediyorum.

- Seni seviyorum…

- Ben de senin yerinde olsam öyle yapardım.

- Seni seviyorum.

Ses yakından gelmişti, kafasını çevirdi. Kocası mutfak kapısının önünde, kapı eşiğine dayanmış ona bakıyordu. Ayakkabısının tekini giymişti. Diğerini elinde tutuyor, halıyı kirletmemek için tek ayak üzerinde durmuş, başı hafif yana eğik ona bakıyordu. Bir an baktı kocasına, ceza almış suçlu çocuklar gibi duruşuna, ondan cevap bekleyen gözlerine. Gülümsedi.

- Ben de seni seviyorum

Mehmet gülümsedi, çapkın numarası göz kırptı.

Hülya, Mehmet’in tek ayak üzerinde sekerek kapıya gidişini, ayakkabısının diğer tekini giyişini izledi. Saatine baktı Mehmet, “oooo”, çok geç kalmıştı. Aceleyle kapının yanında duran çantayı sırtına attıp çıktı. Kapıyı hızlıca çekmişti biraz… Kapının ardında asılı nazar boncuklu süsün salınışını izledi Hülya; bir sağa bir sola, derken süslü şey yere düştü.
Gülümsedi Hülya.
Sonra daha çok gülümsedi.
Artık gülüyordu.

- Porselen dükkanına salınmış fil yavrusu sevgilim. Seni seviyorum. Yani, öyle olmalı… Zira yüzümde hüküm sürebilen bu sersem gülüşün başka bir izahını bulamıyorum…

Yorumlar (4)

powered by AkoComment Tweaked