Bir küçücük insandı Gülbahar, bir kocaman yürekle

Bebekleriyle oynardı, masum, pazarlıksız

Sarı saçlı, mavi gözlü bebekleriyle.

Masallar anlatırdı onlara

Prenslere, iyi kalpli perilere dair.

Mutlu biten masallar anlatırdı.

Ninnilerle uyuturdu onları öpe koklaya,

Sımsıkı sarılır, saçlarını okşardı.

Araba yarıştırırdı arkadaşlarıyla,

Renk renk toplar yuvarlardı.

Resmini çizerdi mavisi taşkın bulutların,

Bir gülen anne, bir gülen baba, bir gülen çocuk bazen.

Sevgilerle büyüdü, sevgiler saçarak.

Sonra ne mi oldu?

Ne olacak...

Büyüdü Gülbahar.

Hayatı tanıdı, hayatı anladı

Ve hayattan biri oldu çıktı sonunda.

İnsanlarla oynadı bebekler yerine,

Sarı saçsız, mavi gözsüz insanlarla.

Yalanlar anlattı onlara,

Geleceğe, umutlara, güneşlere dair,

Mutsuz biten yalanlar.

Sidik yarıştırdı arkadaşlarıyla,

Kurallarına uygun oynadı bütün oyunları.

Geçirdi yıllarını payına düşen tüm kahpelikleri yaşayıp,

Payına düşen tüm kahpelikleri yaparak.

Bir küçücük insandı Gülbahar, bir kocaman yürekle.

Büyüdü.

Hayatı tanıdı, hayatı anladı,

Ve hayattan biri oldu çıktı sonunda.

Bir kocaman insan şimdi Gülbahar, bir küçücük yürekle...

powered by AkoComment Tweaked