Bütün tanışmalar bir merhabayla başlar. sonra konuşursun… muhakkak vardır iki tarafın da anlatacakları, söyleyecekleri… bazen ağızlar konuşur, bazen gözler, bazen şarkılar, bazense vücut dili… nasıl denk gelirse, nasıl anlatabiliyorsa insan kendini. karşısındaki bundan pay çıkarır kendine. ruh haline göre bazen iyi, bazen kötü. hep iyi olmasını ümit ederken sırf hayal kırıklığına uğramamak adına kötüyü alırsın kendi payına… onu tanımaya çalışırsın… tanıdıkça için ısınır ya da tam tersi itici gelir sana. bazen mesafelere yenilirsin bazense mesafeler vız gelir sana… yanındayken bile özlem duyarken, insan uzakta olana katlanmayı öğrenir gün gelir… sonra senden biri olduğunu görürsün bir gün… sabah kalktığında onunla güne başlarsın… günaydın dersin seni duymasa da… yemekte yanı başında oturuyordur… aç mı tok mu diye düşünürsün… üşüdüğünde üzeri kalın mı diye dert edersin.

sonra düşlerindedir… elini tutuyordur… seni hiç kimsenin sarmadığı gibi sarıp sarmalıyordur… sonra dudaklarına masum bir öpücük kondurmuştur … için ürperir o zaman… gece kitap okurken seninle aynı kitabı okuyup kitaptaki aşıkları eleştiriyordur… ve iyi geceler deyip göğsüne başını koyup uyuyorsundur… seni hiç bırakmayacağını, sabah kalktığında onu orda bulacağını biliyorsundur… sen istediğin sürece hep seninledir…

hayal bu ya… kitap kahramanın ya da bir şarkının sözlerindeki insan aşık olmuştur sana… sokakta gördüğün herkesi ona benzetirsin… acaba o muydu diye bakar, tekrar bakarsın. o olmadığını bile bile… çıkıp gelse, sadece bana gelse dersin… gelmeyeceğini bile bile… ve bir gün gelir, onun aslında hiç senin olmadığını anlarsın. sana ait değildir. hiç kimseye ait olamaz o… ne güzel söylemiş can yücel “bağlanmayacaksın” diye… bırakıp gidebilmeyi de bileceksin…

ve bir gün “merhaba” diye birleşen eller “elveda” diyerek ayrılır… ve hayatta en kötü şey “merhaba” diye birleşen ellerin “elveda” diyerek ayrılmasıdır…

powered by AkoComment Tweaked