Biz de o kocaman aşkı hissettik önce. Birbirlerine rastlaşıp, buluşunca gözleri, 'tamam' dedik içimizden. 'Film belli oldu'.

Nasıl şirindi o kamyon şöförü oğlan! Ve ne içtendi o köylü kız anası ile konuşurken. Gözlerini okuduk biz onların. Dağlara haykırmalarına gerek yoktu, biz duymuştuk. 'Aşk'tı onlarınki...

Ama, 'avanak'tı İstanbullu. Kamyonunu tanıdığı kadar bile tanımıyordu kendini. Aldığı sorumluluğu bilmiyordu. O sarı kızdan nefret ettik kafamızın içindeki öğretilere boyun eğip. Ama o sarı kız da aşık bir kadındı, gördük sonra.

Öfkelendik. Kaptığımız gibi feracemize sardığımız oğlancığı, düştük yola. Gidecek bir yerimiz varmış gibi! Nasılsa, insan gibi bir insanla çakıştı yolumuz. Bizi kendinden çok düşünen. Hele ki bebeği... bebeğimizi... Ama çok sürmedi öfkemiz. Yerimiz erkeğimizin yanıydı. Döndük. Döndüğümüzde boş olmayaydı o ev, o ocak, daha da kalırdık, hayatımızın sununa dek kalırdık hatta. Lakin boştu. Aşık olunan, el ele verilen, duyguların ırmaklar gibi çağladığı adam evde yoktu. Ve hayat kalleşti. Ve hayat gerçekti. Gerçek de, yanımızda olanın kalbimizi coşturan olmadığıydı...

Hep beraber sorduk sonra: Sevgi neydi? Ve cevap verdik: Sevgi emekti.

Yorumlar (3)

powered by AkoComment Tweaked