“ Hoppala! İyi de hani insan ayrımı yapmayacaktık! Din, dil, ırk, renk, milliyet, … her türlü ayrıma karşı bir insanın böyle başlık atması hangi vicdana sığar? Seni yalancı, ikiyüzlü sahtekar!” diyorum aynaya bakıp. Ve fakat içimdeki o ses bir türlü susmuyor :

Erkeklere GICIK oluyorum.

“Kızım kendini kandırma. Sen hayatta en çok, iki tane erkeği sevdin. Biri babandı, biri de oğlun. N’oluyoruz şimdi?”

Evet… Ama… Ben… Erkeklere GICIK oluyorum.

Bakın diyaloglar şöyle: ( Konuşma çizgileri erkeklerin cümleleri, parantez içindekiler de onlarla yaşayan kadınların –anneleri, karıları, kız kardeşleri, kız çocukları, hatta yengeleri, teyzeleri,…- söylemediği ama içinden geçirdiği cevaplardır.)

- Çizgili beyaz gömleğim ütülenmemiş.

( Bak Allahın işine… O sersem, çizgili, senin olan ve senin giyecek olduğun beyaz gömlek var ya, hiçbir zaman kendi kendine ütülenmez. Orda salak salak durup birinin onu ütülemesini bekler. Fakat bu kişi asla sen olmazsın. Hadi yapmıyorsun, bari ortalığı terörize etmek yerine çizgisiz beyaz gömleğini giymeyi akıl et. Bak o ütülü ve ne acayip ki onu da ütüleyen sen değilsin.)

- Üfff. Bunda tuz bitmiş.

( Aaaa, ne ilginç! Halbuki tuzluklar, şekerlikler, çay kavanozları, içilip boş olarak dolaba geri konan şişeler, tezgahın üstündeki sürahi, tuvalet kağıdı ruloları, … şimdiye kadar hep mucizevi bir güç tarafından dolu tutulurdu. N’oldu acaba? KALK VE DOLDUR SALAK.)

- Canım bana bi su versene.

( A a! Ben üç yaşımdan beri kendi suyumu kendim alabiliyorum. Sen niye bu yetiye sahip olamadın acaba?)

- Aaaahh, uuffff. Yastığımı yorganımı buraya taşı. Çorba getir. Sıcak bişeyler yap. Ne ilaç vereceksin bana?

( Arsenik. Hasta olunca televizyonun karşısındaki üçlü koltuğu işgal edip, bir spor programından diğerine zaplayarak keyif sürmeye kim programladı sizi ya? Bu arada, hangi hastalık için ne ilaç içileceğini hâlâ öğrenememişken, tavuk suyuna çorba, ıhlamur, sıkma portakal-greyfurt karışık gibi istekleri ardarda sıralayabilme yeteneğine hayranlık duyduğumu itiraf ediyorum.)

- Sinirlendirme beni kadın! Asabiyim zaten.

( İyi de sinir sistemi bütün canlılarda var sanıyordum ben. Hatta emin olmak için, geçen gün gene ansiklopediye baktım. Vallahi de billahi de kadınların da sinir sistemi varmış. Bunu bir mazeret olarak kabul etmek salakça olmuyor mu bu durumda? Ben de “sinir”liyim ulan. Hadi bakalım.)

- Şu çocuğa baksana. Ağlıyo.

( Şu çocuk? Hani ağlayana kadar senin “aslan oğlun” olan çocuktan mı bahsediyoruz? Evet baktım. Gerçekten ağlıyor. Sorunları teşhis etmede gösterdiğin üstün başarılardan gurur duyuyorum. Yalnız, “sorun” dediğimiz şeyler, yaratılıp, adı konulup, hatta üzerinde derin analizler yapılıp kenara atılacak şeyler değil. Bir de bunların “çözüm” aşaması var ki… Boşver, seni aşar.)

      - Mavi kazağım nerde?

( Hani şu, sen her aradığında sinsice saklanıp, ben kalkıp baktığımda siyah, lacivert, yeşil olan diğer kazaklarının arasından çıkıveren yaramaz mavi kazaktan mı bahsediyoruz? Hadi düşünce egzersizleri yapıp beynimizi biraz zorlayalım. Acaba nerde olabilir? Ah, ama tabii ya. Sen nerden bileceksin? Eşyalarını yerlerine koymak sicilinde yer alan bir durum değil ki…)

- Melek gibi adamım valla. Dayak yok, karı-kız yok. Aldığımı size harcıyorum.

( Allah razı olsun. Bu lütuflara minnettar olmuyorum ya! Nankörüm ben nankör. Adamcağız bunların hepsini yapmaya muktedir, üstelik yaparsa da kendisine yerden göğe hak verecek bir sürü erkek bulabilir. Ama yapmıyor. Ve fakat bütün bunları takdir edecek kadın nerde?)

      Bir de “iktidar” kelimesi var ki… Her anlamı ile mide bulandırıcı. “ Çok iyiydim, di mi?” muhabbetine hiç girmiyorum farkındaysanız. İsterseniz burda yer alacak parantez şöyle olsun.

( ERKEKLERE GICIK OLUYORUM.).

Yorumlar (5)

powered by AkoComment Tweaked