İçeri girdiğim andan itibaren dısarı çıkacağım anı beklemeye başlıyorum. Hava hala yeterince ısınmadığı halde bugün biraz ılık ve güneşli. Öğleni dört gözle bekliyorum. Kendimi buradan soyutlamak, başka dünyalara uzanmak istiyorum. Nedense, sabahları ille de kendimi hep bir kafede hayal ediyorum. Bazen şehirde bir yerlerde bazen deniz kenarında ama illaki de bir kafede. Okuyorum, yazıyorum, bakıyorum, dinliyorum bu hayallerde. Mutluyum. Hep hafif bir rüzgar var.

Bu sabah da aynı. Erken geldim biraz. Buluşma saatine vakit var biraz daha. Hava güneşli, ılık. Vücudum , güneşin altında gevsemiş, rahatlamış durumda. Huzurluyum. Güzel kokular var etrafta. Çicekler, deniz, kahve….Herşeyin kokusu hafif bir esintiyle burnuma tasınıyor önce, sonra da vücuduma yayılıyor. Önümdeki büyük, renkli fincanda duran kahvemden büyük bir yudum alıyor ve devam ediyorum hayatın bir parçası olmaya. Okuyorum biraz. Sonra bir yudum kahve daha. Kafamı kaldırıp etrafa bakıyorum.

Yürüyenler, konuşanlar, koşanlar, banklarda oturanlar, çocuklar, gencler, yaşlılar… Sokak canlı ve güzel. Kalabalığın arasından gorüyorum onu. Yürüyüşünden , başındaki krem rengi şapkasından, beyaz gömleğinden hemen biliyorum onu. Beni görmedi henüz, hala biraz uzakta. Ben keyifle onu seyrediyorum. Kulaklığındaki müziğe kendini kaptırmış yürüyor. Ne dinlediğini tahmin edebilirim diye düşünüyorum mutluluk içinde. İçimdeki huzur artıyor. İste, gördü beni şimdi , el sallıyor. Ben de elimi sallıyorum ona. Masanın üzerindeki kitapları, defterleri toparlıyorum biraz ona yer açmak için. Önümüzde uzanan , sohbetle dolu keyifli saatleri düşünüp, hayat güzel diyorum kendi kendime. İşte geldi canım arkadaşım. Kulaklıklarını çıkarıp çantasına koyuyor; hemen bir kahve ısmarlıyor yaklaşan garsona. Sonra bana dönüp gülümsüyor :

“Bazen düşünüyorum da hersey afaki mi acaba?” diyor.

Gülümsüyorum.... Mutluyum... 

Yorumlar (2)

powered by AkoComment Tweaked