Sevgili Anneciğim,

Havaların ısınmasıyla kuş sesleri ve doğanın uysallaşan yüzünü görmeye başladık Kars’ta. Denetlemeleri atlattık derken yenisinin hazırlıkları başladı. Eylül ayında gerçekleşecek olan Kara Kuvvetleri Denetlemelerine şimdiden hazırlanmamız gerekiyor. Lakin en önemli denetleme bu olacak. Ve biz gene uzuuun zamanlar çarşıyı unutuyoruz. Fırsat buldukça kitaplara gömüyorum kafamı. Ayvalık’ta yaşayan Bulgaristan göçmeni olan arkadaşım Sinan’la birlikte yemeklerden önce ve sonra yaptığımz yürüyüşlerde ya da akşam yatmadan önce okuduğumuz kitaplar hakkında, eskiden izlediğimiz filmler hakkında konuşuyoruz. Kendisini Küçük Prens’e benzetiyorum. Ne kadar Türkiye’de doğup büyüse de bu kışlaya uçağının bozulması sonucu düşmüş gibi duruyor. Kendisi burada Psikolojik Danışma Merkezinde görev yapıyor. Kısa dönem askerlik yapacak. Sosyoloji mezunu kendisi, bir de Bugar nişanlısı var. Birinin daha bir şeyler okuyup, içindeki çocuğu öldürmeden, yapmacık olmadan, olduğu gibi olması bana mutluluk veriyor. Sanırım gidince özleyeceğim. Geçen gün Teoman ve Okan Bayülgen’in oynadığı Sinan Çetin’in çektiği “Romantik” isimli filmi izledik. Konu berbat mekanlar güzeldi. Başında Molier’in bir sözü yazılıydı, çok hoşuma gitti. “İnanç perdesi ne kadar kalın olursa, aklın uyanması o kadar geç olur” demiş sevgili düşünür. Geçmişte körü körüne inandığım, bağlandığım, inancın ve bağlılığın ateşli savunucusu olduğum zamanlar geldi aklıma. Bir de şimdiki halime baktım sonra. Sanırım kendimde gördüğüm değişim beni mutlu etti. Vasconselos’un Güneşi Uyandıralım ve Delifişek’inde Şeker Portakalı’ndaki Zeze’nin büyüme evrelerini görüyoruz. Hayalleri, serseriliği, duygusallığıyla okul sonrası ise seçtiği işler ve yaşam tarzıyla kendime o kadar benzettim ki. Tolstoy’un ise saptamalarını hikayelere dökmesi, güzel örneklemeler vermesi hoşuma gitti. Halit Refik’in öykülerinde uzun betimlemeler var ama hayatın içinden ve insanların içine düştükleri durumları bu küçük hikayelerle, abartısız ve olağan anlatması ve sonlandırması her hikayeden sonra düşünmeme ve tebessüm etmeme sebep oldu. Zaman olarak eski ve yer olarak kırsal yerlere ağırlık vermesi aklıma geçenlerde bitirdiğim “Yaban”ı getirdi. Yaban’ın başlangıcında yazdığı ufak bölümde Yakup Kadri’nin kırsala, bizim saf, temiz ve iyi yürekli olarak bildiğimiz Anadolu insanını neden bu kadar yerdiğini anlayamamıştım. Ancak düşündüğümün aksine bağnaz, yobaz, mülk egemen, kaderci ve renksiz taraflarını okudukça hayal kırıklığına uğradım, düşündüm, sorguladım ve hak verdim. Şimdi hafta içi olduğu için Zweig’ın kitabına konsantre olamıyorum ama Atilla Birkiye’nin hazırladığı Yirminci Yüzyıl Türk Edebiyatından Seçmeler isimli antoloji kitabı aralarda imdadıma yetişiyor. Bişeyler yazıyorum ama hala düz yazıya geçme isteği yok. Şiirlerden devam anlayacağın. Ve anladım ki el yazısıyla yazmaktansa bilgisayarda yazı yazmayı daha çok seviyorum.

Seni kocaman öpüyorum Mourice’m. Maurice, “Güneşi Uyandıralım”da Zeze’nin hayal arkadaşı. Bir film yıldızı, ona şefkat gösteren, masal diyarlara götüren, seven, okşayan yegane dostu. Bir erkek karakter. Zeze onun hep babası olmasını istiyor. Maurice, ilerde bana ihtiyacın olmayınca, olgunlaşınca ve daha önemlisi aşkı keşfedince bana gereksinimin kalmayacak ve gideceğim, diyor. Sonraki kitapta, büyüyünce, bir konser sonrasında tanışacak gerçek hayattaki Maurice’le ama Maurice onun hayallerinde yaşayan küçüklük dostu olduğu ve gerçekte tanımadığı için onu hatırlamayacak ve Zeze büyük bir hayal kırıklığıyla göz yaşlarına gömülecek.

Sen benim hiç gitmeyecek ve kadın olan Maurice’msin. İyi ki varsın anneciğim.

Yorumlar (8)

powered by AkoComment Tweaked